Ψάχνοντας ανακούφιση απ’ το άσθμα – Ο ρόλος των αντιβιοτικών στην πρόκληση άσθματος και αλλεργιών

Το παρακάτω μεταφρασμένο κείμενο μπορείτε να το βρείτε δημοσιευμένο στη διεύθυνση http://www.dramatic-asthma-relief.com .
Περιέχει κάποιες σημαντικές πληροφορίες που οι περισσότεροι γιατροί δε θα ήθελαν
να γνωρίζετε γιατί έτσι θα κινδύνευαν να χάσουν την πελατεία τους. Η φροντίδα για την υγεία μας όμως παραείναι σημαντική για να την εμπιστευόμαστε στα χέρια των
φαρμακευτικών εταιρειών και των πλασιέ τους που σκοπό δεν έχουν τη θεραπεία μας αλλά τα κέρδη τους. Μέσα από μια σειρά μεταφρασμένων άρθρων που θα αναρτηθούν στο blog, θα αποκαλυφθούν μερικές απ’ τις μεγαλύτερες απάτες όλων των εποχών όσον αφορά το χώρο της υγείας και των ιατρικών ερευνών και θα γίνουν γνωστές οι αληθινές αιτίες πολλών ασθενειών που μέχρι τώρα καλύπτονται από ένα πέπλο ομίχλης.

Τα τελευταία σαράντα χρόνια, η γενιά του 50 και τα παιδιά της έπαιρναν αντιβιοτικά σε τακτική βάση για να αντιμετωπίσουν τις μολύνσεις. Αυτή η κατάχρηση κατέληξε στη δημιουργία των υπερμικροβίων για τα οποία όλοι έχουμε διαβάσει στις εφημερίδες και τα οποία είναι επικίνδυνα ανθεκτικά στα αντιβιοτικά. Πιθανώς να γνωρίζετε τώρα ότι μολυσματικοί μικροοργανισμοί και μύκητες που κάποτε ήταν θεραπεύσιμοι έχουν γίνει πολύ δυνατότεροι, ακόμα και θανάσιμοι επειδή έχουν μεταλλαχθεί σε ισχυρές, ανθεκτικές ποικιλίες λόγω της χρήσης των αντιβιοτικών.
Παρόλα αυτά, αυτό που πολλοί άνθρωποι και ο γιατρός σας ακόμα μπορεί να μη γνωρίζουν είναι ότι η χρήση αντιβιοτικών καταλήγει επίσης στην υπερανάπτυξη των
μυκήτων και των ζυμομυκήτων στο εντερικό σύστημα. Εν τέλει αν αυτό δεν
αντιμετωπιστεί σωστά, μπορεί το πρόβλημα να γίνει συστημικό, δηλαδή να επεκταθεί σε όλα τα οργανικά συστήματα του σώματος. Αυτή η υπερανάπτυξη των μυκήτων ή των ζυμομυκήτων προκαλεί την εξασθένιση του ανοσοποιητικού συστήματος, μια κατάσταση όπου καρκίνοι και άλλα παθογόνα νεοπλάσματα μπορούν να αναπτυχθούν. Ασθενείς που αναζητούν ανακούφιση απ’ το άσθμα, θα ωφελούνταν γνωρίζοντας ότι ασθένειες όπως το άσθμα και οι αλλεργίες είναι το αποτέλεσμα της υπερανάπτυξης μυκήτων και ζυμομυκήτων – όπως του μύκητα Candida – στο εντερικό σύστημα που προκαλείται απ’ τη συχνή χρήση αντιβιοτικών.
Τα συμπτώματα μιας υπερανάπτυξης μυκήτων μπορούν να περιλαμβάνουν τα εξής :

1. Κόπωση και θολούρα στη σκέψη
2. Λιγούρα για ζάχαρη, ψωμί και τροφές που περιέχουν μύκητες
3. Φούσκωμα στην κοιλιά, αέρια ή πόνο στην κοιλιά
4. Ανικανότητα απώλειας βάρους
5. Κολπικές μολύνσεις, μολύνσεις στα γεννητικά όργανα ή εξανθήματα που προκαλούν φαγούρα
6. Μια λευκή επικάλυψη πάνω στη γλώσσα
7. Ιγμορίτιδα
8. Απώλεια ενέργειας

Άλλες ασθένειες όπως το Σύνδρομο Ευερέθιστου Εντέρου ( IBS ) και η νόσος του Crohn έχουν σχέση με τη χρήση αντιβιοτικών. Επιπλέον, μελέτες έχουν δείξει ότι η χρήση αντιβιοτικών συνδέεται με την ανάπτυξη αλλεργιών, πυρετού εκ χόρτου και άσθματος στα παιδιά. Ιατρικοί σύλλογοι στη Βόρεια Αμερική, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία είναι ενήμεροι γι’ αυτό αλλά περιέργως πολλοί άνθρωποι και οι γιατροί τους δε φαίνεται να το γνωρίζουν. Παρά το πρόβλημα των υπερμικροβίων, οι ασθενείς φαίνεται να ζητάνε ακόμα τα αντιβιοτικά και οι γιατροί τους τα συνταγογραφούν υπερβολικά συχνά. Η θωράκιση του ανοσοποιητικού συστήματος μέσω μιας υγιεινής διατροφής, τακτικής άσκησης και αρκετής ανάπαυσης είναι συχνά όλο κι όλο αυτό που χρειάζεται για να καταπολεμήσουμε ή να προλάβουμε τις μολύνσεις.
Τα παιδιά που θεωρούνται ότι πάσχουν από βαρύ άσθμα έχουν σοβαρά συμπτώματα άσθματος όπως συριγμό και αναπνευστική ανεπάρκεια παρά το ότι παίρνουν σε καθημερινή βάση μεγάλες δόσεις εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών φαρμάκων. Πρόσφατη έρευνα αποκάλυψε ότι η μείωση της ροής του αέρα ή της χωρητικότητας των πνευμόνων είναι πιο σημαντική στους ενήλικες απ’ ότι στα παιδιά με άσθμα. Αυτό δείχνει ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της μείωσης της χωρητικότητας των πνευμόνων στους ενήλικες και του γεγονότος ότι υπέφεραν από βαρύ άσθμα ως παιδιά. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το ότι η μελέτη αποκάλυψε πως παρά τις μεγαλύτερες δόσεις εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών και φαρμάκων για τον έλεγχο του άσθματος, τα παιδιά με βαρύ άσθμα είχαν μεγαλύτερη συχνότητα συμπτωμάτων την ημέρα όπως και νοσοκομειακής περίθαλψης κατά τη διάρκεια του περασμένου χρόνου. Επίσης τα παιδιά με βαρύ άσθμα έδειξαν σημαντικά χαμηλότερη πνευμονική λειτουργία σε σύγκριση με αυτά που είχαν ήπιο ή μέτριο άσθμα. Μια μείωση κατά 1% το χρόνο στην πνευμονική λειτουργία ήταν πιο πιθανή στα παιδιά που είχαν καθημερινά συμπτώματα άσθματος όπως συριγμό και βήχα συν μια ευαισθησία στα εισπνεόμενα αλλεργιογόνα.
Αν τα αντιβιοτικά είναι απαραίτητα, πολλοί ασθενείς δεν ενημερώνονται για τους κινδύνους που κρύβουν και κυρίως για το πως να τους αντιμετωπίσουν. Όταν παίρνεις αντιβιοτικά, μια απ’ τις παρενέργειες είναι ότι σκοτώνουν τα καλά βακτηρίδια ή τους λακτοβάκιλους που ζουν στο εντερικό σου σύστημα. Όταν αυτό συμβαίνει, ο μύκητας Candida βρίσκει το πεδίο ελεύθερο για να μεγαλώσει ανεξέλεγκτα και να προκαλέσει μια ανισορροπία.
Το αποτέλεσμα αυτής της ανισορροπίας μπορεί να είναι συμπτώματα αλλεργίας και άσθματος και άλλες ασθένειες. Προς τιμήν τους κάποιοι γιατροί συμβουλεύουν τους ασθενείς τους να καταναλώνουν γιαούρτι και να παίρνουν συμπληρώματα λακτοβάκιλου αμέσως μετά από μια θεραπεία με αντιβιοτικά για να εγκαταστήσουν ξανά τα καλά βακτηρίδια στο εντερικό τους σύστημα και να εμποδίσουν τους μύκητες και τους ζυμομύκητες να αναλάβουν την κυριαρχία. Αν αυτό δε γίνεται κάθε φορά που σας συνταγογραφούν αντιβιοτικά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι μια υπερανάπτυξη των μυκήτων.
Επίσης αντιβιοτικά όπως η πενικιλίνη είναι γνωστό ότι έχουν σοβαρές παρενέργειες όπως την αναφυλαξία, μια απειλητική για τη ζωή αντίδραση που καταλήγει σε κρίση άσθματος και κατά συνέπεια σε καρδιακή ανεπάρκεια και θάνατο. Ιατρικές αναφορές δείχνουν ότι άλλα αντιβιοτικά όπως η αμοξυκιλίνη, η αμπικιλίνη, οι κεφαλοσπορίνες, η ερυθρομυκήνη, η τετρακυκλίνη και η σπιραμυκήνη είναι γνωστό ότι προκαλούν άσθμα. Το να αποφεύγετε τα αντιβιοτικά όποτε είναι δυνατό είναι σημαντικό αλλά αν πρέπει οπωσδήποτε να τα πάρετε φροντίστε να παίρνετε καθημερινά ένα συμπλήρωμα λακτοβάκιλων καλής ποιότητας και να καταναλώνετε γιαούρτι για να αποκαταστήσετε την ισορροπία των καλών βακτηριδίων στο σώμα σας.

Posted in anti-drug, υγεία | Tagged

Υπάρχουν ανταμοιβές

Το κίνημα των άτεκνων από επιλογή είναι επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό απ’ τη φιλοσοφία του αντινεϊταλισμού ( ο αγγλικός όρος είναι antinatalism ) σύμφωνα με
την οποία η τεκνοποίηση είναι εντελώς ανήθικη γιατί το αγέννητο παιδί δε συναινεί
στη γέννηση του αλλά το φέρνουν βίαια σε έναν κόσμο όπου το περιμένει βέβαιος
θάνατος αφού πρώτα περάσει διάφορες ταλαιπωρίες.
Ένα blog που έχει ασχοληθεί αρκετά με αυτό το θέμα είναι το « Don’t Have Kids! » στη διεύθυνση http://isaywhattheywont.wordpress.com απ’ όπου και προέρχεται το παρακάτω μεταφρασμένο κείμενο.

Εξηγούσα σε μια απ’ τις νεαρές γυναίκες στη δουλειά, σε μια απ’ αυτές που
« θέλουν να αποκτήσουν μωρό », γιατί η ιδέα είναι τόσο λάθος. Την άλλη μέρα μου είπε, « Ξέρεις, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ με έπεισες ότι το να αποκτήσω μωρό δεν είναι καλή ιδέα ». Αυτό το αναφέρω ως παράδειγμα μόνο για να δείξω ότι μερικές φορές η λογική επικρατεί ακόμα και σε πείσμα των λεγόμενων βιολογικών επιταγών.
Η δουλεία ήταν ένα παγκόσμιο φαινόμενο, αποδεκτή σχεδόν απ’ τον καθένα ως η φυσική τάξη των πραγμάτων, μέχρι που τελικά η παραδοχή του τι κάναμε στην πραγματικότητα – η οποία ήταν κρυμμένη – ήρθε στο προσκήνιο της συνείδησης μας και τα πράγματα άλλαξαν. Το ίδιο ισχύει και για την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας.
Άλλαξαν όμως τα πράγματα στ’ αλήθεια; Φαινομενικά, ναι. Τουλάχιστον στις λεγόμενες « διαφωτισμένες » κοινωνίες. Αλλά για σκεφτείτε το – όταν μας πιέζουν να τεκνοποιήσουμε για « το καλό της ανθρωπότητας » ή για « το καλό του κράτους », γιατί « ποιος θα ενισχύσει την οικονομία; Ποιος θα φροντίσει τους ηλικιωμένους μας; Πίσω από ποιον θα κρυφτούμε όταν θα αρχίσουν να πέφτουν βροχή οι σφαίρες και ποιος θα συνεχίσει τον πολιτισμό μας στο μέλλον για να πραγματοποιήσει το όραμα όλων αυτών που θα έχουν πεθάνει μέχρι τότε; », τότε δε μπορεί κάλλιστα να ειπωθεί ότι γεννάμε νέες γενιές σκλάβων; Και ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας σκεπτόμενοι ότι κάνουμε χάρη στο αγέννητο πλάσμα χαρίζοντας του το «δώρο» της ζωής. Ακόμα και κάτω απ’ τις καλύτερες συνθήκες, πάντα τεκνοποιούμε για ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ λόγους, ποτέ για χάρη των αγέννητων παιδιών. Τα αγέννητα παιδιά δεν ενδιαφέρονται να έρθουν στον κόσμο! Και πως θα μπορούσαν άλλωστε; Δεν υπάρχουν. Είναι απλά αποκυήματα της φαντασίας ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που τα φέρνουμε στον κόσμο, βγάζοντας τα απ’ την κατάσταση της ανυπαρξίας για να ικανοποιήσουν τις συναισθηματικές μας ανάγκες, να δουλέψουν για μας, να πολεμήσουν στους πολέμους μας κτλ. Α, και φυσικά τα ενθαρρύνουμε να αποκτήσουν δικά τους παιδιά. Αυτό είναι που αποκαλούν σκλαβιά πολλών γενεών, όπως ακριβώς γινόταν στις φυτείες στο πρόσφατο παρελθόν. Για σκεφτείτε το.

Posted in ατεκνία από επιλογή | Tagged ,

Αδιέξοδες διαμαρτυρίες

Κάθε φορά που η άρχουσα τάξη εξαπολύει την επίθεσή της ενάντια στα χαμηλότερα
κοινωνικά στρώματα, δέχεται την μικρή ή μεγάλη αντίσταση τους γιατί όπως είναι
γνωστό όπου υπάρχει δράση υπάρχει και αντίδραση. Οι πιο συνηθισμένοι τρόποι με
τους οποίους εκδηλώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια είναι οι απεργίες, οι διαδηλώσεις, οι
καθιστικές διαμαρτυρίες, οι καταλήψεις κτιρίων, το κλείσιμο δρόμων και σε κάποιες
περιπτώσεις οι επιθέσεις σε κυβερνητικούς στόχους, η πυρπόληση κρατικών κτιρίων
με αποκορύφωμα την ένοπλη πάλη.
Ειδικά οι πρώτοι τρόποι χρησιμοποιήθηκαν δεόντως την περίοδο που διανύουμε.
Το θέμα είναι όμως κατά πόσο είναι αποτελεσματικοί για να αντιμετωπίσουμε την καταιγίδα των μέτρων που έρχονται για να υποβαθμίσουν εντελώς τις ζωές μας.
Δεν αρκεί απλά το να βάζεις στόχους πχ. να μην εφαρμοστούν τα μέτρα που θέλει
να επιβάλει η τρόικα, αλλά πρέπει να επιλέξεις και να εφαρμόσεις την κατάλληλη
στρατηγική για να πετύχεις αυτό που θέλεις. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζεις
τα όπλα και τις τακτικές του εχθρού σου και παράλληλα να είσαι προετοιμασμένος για αλλαγές ώστε να μπορέσεις να ανταπεξέρθεις στις νέες συνθήκες πολέμου. Δεν
είναι δυνατόν να αντιμετωπίσεις μια σύγχρονη απειλή με απαρχαιωμένα μέσα.
Το εργατικό κίνημα – όπως και το αντιεξουσιαστικό – έχει πληρώσει πολύ ακριβά την
ανικανότητα του να απαγκιστρωθεί απ’ τις παλιές μεθόδους πάλης και να υιοθετήσει
νέες που ανταποκρίνονται στη σημερινή εποχή. Η μια αποτυχία φέρνει την άλλη και καθώς η απογοήτευση εξαπλώνεται στον κόσμο οδηγούμαστε σε αδιέξοδο. Κάποιοι
μάλιστα φτάνουν σε σημείο να θεωρούν την απάθεια και την αδιαφορία για τα
κοινωνικά ζητήματα ως δείγμα εξυπνάδας. Για να αναφέρω ένα σχετικό παράδειγμα,
ήταν ένας τύπος στο καφενείο και βλέποντας στην τηλεόραση εικόνες απ’ τον άγριο
ξυλοδαρμό αγανακτισμένων πολιτών στο Σύνταγμα είπε στην παρέα του : « Όρεξη που την έχει ο κόσμος! Πάνε και στήνονται μπροστά στη Βουλή να τρώνε ξύλο και
να αναπνέουν τα δακρυγόνα λες και θα κάνουν τίποτα μ’ αυτό. Το Μνημόνιο θα
ψηφιστεί κι ας φωνάζουν όσο θέλουν. Εγώ ποτέ μου δεν έχω πάει σε πορεία κι ούτε πρόκειται. Μαλάκας είμαι; Δουλεύω όπου βρω και με όσα βγάζω κοιτάω να
περνώ καλά τη μέρα μου και τίποτα παραπέρα. Θα κάτσω να συγχύζομαι με τις
μαλακίες του καθενός και να φθείρω τον εαυτό μου; Η κοινωνία πάντα σκατά ήταν
και πάντα έτσι θα είναι οπότε στον πούτσο μου κι εμένα! »
Το παραπάνω άτομο αντιπροσωπεύει μια σημαντική μερίδα πολιτών που έχουν χάσει
οριστικά την πίστη και την ελπίδα τους για ένα καλύτερο αύριο. Κι όπως είναι φυσικό όποιος δεν έχει όραμα δεν έχει κανένα λόγο να αγωνιστεί. Όσοι όμως έχουν και είναι ακόμα κοινωνικά δραστήριοι θα αποσυρθούν κάποια στιγμή αν βλέπουν μόνο ήττες και αλλαγή προς το χειρότερο παρά τις προσπάθειες που καταβάλλουν.
Η εξουσία έχει εκσυγχρονιστεί και πλέον έχει μεγάλη πείρα στην αντιμετώπιση των
λαϊκών διαμαρτυριών και των ταραχών που σημειώνονται κάθε τρεις και λίγο. Οι
συνήθεις τακτικές των εξεγερμένων όχι μόνο δεν κλονίζουν τα θεμέλια του κράτους
αλλά τα ενισχύουν κι από πάνω. Γι’ αυτό είναι καιρός για τους αγωνιζόμενους να
κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναρωτηθούν επιτέλους γιατί τα πάντα πάνε τόσο στραβά. Παρακάτω θα κάνω μια αναφορά στις κλασικές μεθόδους αγώνα και
στις αδυναμίες που εμπεριέχει η καθεμία ώστε να φανούν τα αίτια της αποτυχίας
πολλών κινητοποιήσεων. Η κριτική αυτή δε στοχεύει σε καμία περίπτωση στο να
δημιουργηθεί κλίμα ηττοπάθειας αλλά στο να αναθεωρήσουμε τις πρακτικές μας και
να γίνουμε πιο εφευρετικοί για να έχουμε επιτυχία.

Απεργία : Σκοπός της απεργίας υποτίθεται ότι είναι να ζημιωθούν τα αφεντικά έτσι
ώστε να θεωρήσουν πως τους συμφέρει περισσότερο η ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων τους απ’ την απραγία της επιχείρησης τους. Πως μπορεί όμως να
ζημιωθεί μια επιχείρηση με 24ωρες απεργίες; Ο εργοδότης θα αναπληρώσει το χαμένο χρόνο εργασίας τις επόμενες μέρες είτε με εντατικοποίηση της δουλειάς είτε
με απλήρωτες υπερωρίες. Εκτός των άλλων υπάρχουν πάντα κάποιοι εργαζόμενοι που
δεν απεργούν και παίζουν το ρόλο του απεργοσπάστη επωμιζόμενοι το μερίδιο της
εργασίας που αναλογεί στους απεργούντες συναδέλφους τους. Αν για παράδειγμα ένα
εργοστάσιο κατασκευής ρούχων απασχολεί 100 γαζωτές και οι μισοί απεργήσουν, σε
περίπτωση που οι 50 εναπομείναντες ράψουν τα διπλάσια ρούχα απ’ ότι συνήθιζαν
στη βάρδια τους και στις υπερωρίες τότε ο εργοδότης δε θα έχει καμία απολύτως ζημιά. Οι μόνοι που θα έχουν πρόβλημα θα είναι όσοι συμμετείχαν στην απεργία γιατί θα στοχοποιηθούν και αργά ή γρήγορα θα βρεθούν απολυμένοι με οποιαδήποτε γελοία αφορμή.
Αν πάλι συμβεί να απεργήσει το σύνολο των εργαζομένων, τα αφεντικά μπορούν να
βρουν εύκολα εφεδρείες ανάμεσα στις στρατιές των εξαθλιωμένων ανέργων που θα
δούλευαν και για ένα κομμάτι ψωμί. Έτσι όταν οι αγωνιζόμενοι αποφασίσουν να
επιστρέψουν στη δουλειά τους θα βρουν τις θέσεις εργασίας τους κατειλημμένες από
ολιγαρκείς, υποταγμένους ντόπιους ή αλλοδαπούς. Κάτι τέτοιο προκαλεί μια τρομερή
απογοήτευση και επιβεβαιώνει το ρητό « όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα »
με το χειρότερο τρόπο. Γι’ αυτό οι περισσότεροι όταν ή αν ξαναβρούν δουλειά θα το
διπλοσκεφτούν αν θα πάρουν πάλι μέρος σε απεργία ενώ άλλοι δε θα τολμήσουν ούτε να το διανοηθούν μετά απ’ όσα έπαθαν. Πέρα απ’ αυτά, αν τα αφεντικά τα βρουν σκούρα με τις συνεχείς κινητοποιήσεις των υπαλλήλων τους και δουν τα κέρδη τους να μειώνονται δε θα διστάσουν να κηρύξουν πτώχευση αφήνοντας όσους
δούλευαν γι’ αυτούς απλήρωτους και στη συνέχεια να μετακινήσουν τις επιχειρήσεις
τους σε τριτοκοσμικές χώρες όπου δεν υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα και όλοι οι
εργοδότες εκεί δρουν ασύδοτα.

Διαδήλωση : Η διαδήλωση αποτελεί ένα μέσο επίδειξης ισχύος απ’ την πλευρά των
αγωνιζόμενων προς την κυβέρνηση. Όταν μαζευτεί ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων
δυσαρεστημένων με κάποιες πολιτικές τότε οι κυβερνώντες μπορεί να υποχωρήσουν
φοβούμενοι κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Αυτό όμως θα είναι μόνο μια προσωρινή νίκη καθώς τα ενοχλητικά μέτρα μπορούν να ψηφιστούν όταν το ενδιαφέρον του κόσμου θα είναι στραμμένο αλλού ή σε διάστημα που δεν είναι εύκολο να οργανωθούν πορείες. Μερικά γνωστά παραδείγματα είναι η ψήφιση νομοσχεδίων για την παιδεία μέσα στις διακοπές ή την περίοδο των Πανελλαδικών εξετάσεων και των εξεταστικών των φοιτητών καθώς τότε θα υπάρξει η μικρότερη δυνατή αντίσταση στις επιθέσεις της εξουσίας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τις διαδηλώσεις που οργανώνονται από συνειδητές μειοψηφίες πχ. αναρχικούς είναι ότι συγκεντρώνουν μόνο ένα μικρό πλήθος ομοϊδεατών τους και κατά συνέπεια περνούν απαρατήρητες απ’ το ευρύ κοινό. Οι μόνες περιπτώσεις στις οποίες τα Μ.Μ.Ε κάνουν
τον κόπο να ασχοληθούν μαζί τους είναι όταν σημειώνονται επεισόδια. Γι’ αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι βγάζουν λανθασμένα συμπεράσματα όπως ότι ο σκοπός των αναρχικών είναι τα σπασίματα και το μπάχαλο και ότι ο αναρχισμός αφορά ένα
περιθωριακό κομμάτι νεολαίας με το οποίο δεν έχουν τίποτα κοινό. Έτσι λοιπόν οι δυναμικές, συγκρουσιακές πορείες όχι μόνο δεν προκαλούν φόβο στους εξουσιαστές αλλά τους δίνουν επίσης την ευκαιρία να βρουν συγκεντρωμένους μερικούς απ’ τους πιο φανατικούς εχθρούς τους και να τους προσάγουν στην Ασφάλεια για φακέλωμα ή ακόμα χειρότερα σύλληψη. Κάθε φορά που κατεβαίνει πολύς κόσμος στο δρόμο για να δείξει τη δυσαρέσκεια του και να διαμαρτυρηθεί, αρχικά οι κρατικές αρχές τηρούν στάση αναμονής. Ξέρουν απ’ τις προηγούμενες φορές ότι οι συμμετέχοντες κάποια στιγμή θα ξενερώσουν και ότι οι κινητοποιήσεις θα αποδυναμωθούν και θα ξεφουσκώσουν. Είναι άλλωστε πρακτικά αδύνατο να βρίσκεται κάποιος μέρα νύχτα
στους δρόμους για μεγάλο χρονικό διάστημα αντιστεκόμενος στις νέες επιταγές της εξουσίας. Οι υποχρεώσεις τρέχουν, όπως και οι ανάγκες γι’ αυτό αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Οι εργαζόμενοι πίσω στις δουλειές τους, οι μαθητές στα σχολεία τους και οι φοιτητές στις σχολές τους. Αν πάλι οι διαδηλώσεις τραβήξουν για μεγαλύτερο διάστημα απ’ ότι φαντάζονταν οι εξουσιαστές τότε πέφτουν οι μάσκες και αποκαλύπτεται η πραγματική φύση του κράτους και των μηχανισμών προστασίας του. Οι δυνάμεις καταστολής ξεσαλώνουν εξαπολύοντας λυσσαλέες επιθέσεις ενάντια στους διαδηλωτές στέλνοντας εκατοντάδες στα νοσοκομεία ενώ διαλέγουν άτομα απ’ το σωρό για να τα παραπέμψουν έπειτα στον εισαγγελέα φορτωμένα με τις πιο βαριές κατηγορίες όπως πχ. απόπειρα δολοφονίας, εμπρησμός, επίθεση κατά των αρχών, πρόκληση σωματικής βλάβης κτλ., κι όλα αυτά με μόνο στοιχείο τις καταθέσεις ευφάνταστων-φαντασιόπληκτων μπάτσων που θα
παρουσιαστούν αργότερα στο δικαστήριο λέγοντας ένα κάρο ψέματα που θα έχουν ως αποτέλεσμα τις βαριές καταδίκες και την ηθική ή και σωματική εξόντωση συνειδητοποιημένων κοινωνικών αγωνιστών. Ειδικά ο αντιεξουσιαστικός χώρος έχει
πληρώσει τη νύφη μετά την αιματηρή καταστολή λαϊκών κινητοποιήσεων πάμπολλες φορές. Ενώ οι περισσότεροι προσαχθέντες απελευθερώνονται λίγες ώρες αργότερα, οι
αντιεξουσιαστές συνήθως προφυλακίζονται ή καταβάλλουν τεράστιες εγγυήσεις για να παραμείνουν ελεύθεροι μέχρι να γίνει το δικαστήριο. Στη συνέχεια οι συλλογικότητες του αναρχικού χώρου επικεντρώνουν τον αγώνα τους στην απελευθέρωση των έγκλειστων αγωνιστών και όλη τους η ενέργεια καταναλίσκεται στις καμπάνιες αλληλεγγύης. Έτσι βγαίνουν ζημιωμένες γιατί απ’ τη μία χάνουν μερικούς εκλεκτούς συντρόφους, οι οποίοι θα σαπίζουν για καιρό στη φυλακή ενώ απ’ την άλλη αυτά τα τρεχάματα τις εμποδίζουν να απευθυνθούν στην υπόλοιπη κοινωνία και να την πείσουν ότι η αναρχία είναι η λύση στα κοινωνικά προβλήματα.

Καθιστική διαμαρτυρία : Η καθιστική διαμαρτυρία είναι μια απ’ τις πιο ειρηνικές
μορφές κινητοποιήσεων. Ως τέτοια λοιπόν καταφέρνει να συγκεντρώνει πλήθος ανθρώπων που έχουν έτσι την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις μεταξύ τους.
Πέρα απ’ αυτό όμως δεν προσφέρει κάτι άλλο. Το καπιταλιστικό-εκμεταλλευτικό
σύστημα δεν απειλείται σε καμία περίπτωση από ένα σύνολο ατόμων που κάθονται
στο δρόμο ή στα σκαλιά ενός κρατικού κτιρίου κρατώντας πλακάτ ή φωνάζοντας συνθήματα. Και στο κάτω κάτω όποτε οι κρατιστές βαριούνται την όλη κατάσταση,
στέλνουν τα Μ.Α.Τ να καθαρίσουν είτε τραβολογώντας τους παρευρισκόμενους ή
σπάζοντας τους στο ξύλο.

Κατάληψη : Η χρησιμότητα της κατάληψης έγκειται στο γεγονός ότι παρεμποδίζει
την ομαλή λειτουργία του συστήματος για ένα ορισμένο διάστημα. Αν έχουμε για
παράδειγμα καταλήψεις στα σχολεία, τότε σταματάει η εκπαιδευτική διαδικασία και
κατά συνέπεια βαλτώνει η προσπάθεια επιβολής της κρατικής προπαγάνδας. Αν πάλι
έχουμε καταλήψεις σε εργοστάσια, τότε διακόπτεται η παραγωγή προϊόντων και αυτό
αποτελεί ένα πλήγμα στην οικονομία, πράγμα που πονάει πραγματικά τους κάθε λογής εξουσιαστές. Αυτό βέβαια ισχύει μόνο για τις μαζικές καταλήψεις που έχουν εξαπλωθεί σε πολλές περιοχές της χώρας. Κατά κύριο λόγο οι καταλήψεις γίνονται ανεκτές για λίγο καιρό, για όσο δηλαδή διαρκούν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των καταληψιών και των αρχών. Αν δεν υπάρξει συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών τότε το λόγο έχουν όπως πάντα οι δυνάμεις καταστολής. Το θετικό με τις καταλήψεις είναι ότι αποτελούν μια καλή ευκαιρία για τους συμμετέχοντες σ’ αυτές να κάνουν ένα διάλειμμα απ’ τα διαβάσματα ή το φόρτο εργασίας τους για να γνωριστούν καλύτερα μεταξύ τους, να προσπαθήσουν να εντοπίσουν τα κοινά τους προβλήματα και να βρουν λύσεις σ’ αυτά. Η κατάληψη όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι αρκετή για να φέρει την κοινωνική ανατροπή. Ως πρώτο βήμα είναι χρήσιμη για να προωθηθούν οι αγώνες των καταπιεσμένων, αλλά πρέπει να υπάρξει και συνέχεια γιατί αλλιώς όταν γίνεται αυτοσκοπός το αποτέλεσμα είναι να οδηγούμαστε σε αδιέξοδο.

Κλείσιμο δρόμων : Το κλείσιμο των δρόμων είναι μια τακτική πάλης που χτυπάει
το καπιταλιστικό καθεστώς στον πυρήνα του. Το εμπόριο είναι το παν για τους
επιχειρηματίες-κεφαλαιοκράτες και γι’ αυτό η οποιαδήποτε παρεμπόδιση στη μεταφορά
και διακίνηση προϊόντων θίγει άμεσα τα συμφέροντα τους. Έτσι οι αντιδράσεις των κρατούντων είναι λυσσαλέες. Και σα να μην έφταναν οι επίσημες δυνάμεις καταστολής, οι εξουσιαστές συχνά επιστρατεύουν μπράβους, φασιστοειδή και κάθε καρυδιάς καρύδι – οι οποίοι συνήθως παρουσιάζονται με την ταμπέλα του αγανακτισμένου πολίτη – για να επιτίθενται και να τρομοκρατούν τους αγωνιστές στα μπλόκα. Σε αυτό το σημείο όμως δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι αρκετές φορές τα μπλόκα στους δρόμους ταλαιπωρούν άλλους καταπιεσμένους ανθρώπους είτε άμεσα πχ. όσους ταξιδεύουν είτε έμμεσα πχ. τους κατοίκους πόλεων που μένουν χωρίς ορισμένα βασικά αγαθά. Αν λοιπόν το κλείσιμο δρόμων κρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, αρκετοί πολίτες χάνουν εντελώς την υπομονή τους και σταματούν να είναι αλληλέγγυοι προς τους αγωνιζόμενους. Όταν λοιπόν η διαμαρτυρία απομαζικοποιηθεί και χάσει την υποστήριξη της απ’ την κοινωνία, η συντριβή της είναι παιχνιδάκι για τις δυνάμεις του « νόμου και της τάξης ».

Καταστροφή-εμπρησμός κρατικών και καπιταλιστικών κτιρίων στόχων :
Είναι μια αρκετά συνηθισμένη τακτική των εξεγερμένων στην οποία καταφεύγει φανατικά το μαύρο μπλοκ. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της, μ’ αυτό τον τρόπο ζημιώνονται οι εξουσιαστές-εκμεταλλευτές. Όμως αν κανείς είναι πιο παρατηρητικός θα δει ότι κάτι τέτοιο απέχει πολύ απ’ την πραγματικότητα. Αν έχουμε φθορές-καταστροφή σε ένα κρατικό κτίριο, αυτός που ζημιώνεται πραγματικά είναι ο λαός γιατί τα χρήματα που θα χρειαστούν για την αποκατάσταση των ζημιών θα προέλθουν απ’ τη φορολογία.
Αν υπάρξουν φθορές στις εγκαταστάσεις μιας μεγάλης επιχείρησης όπως πχ. σε ένα κατάστημα της αλυσίδας Benetton ή σε εστιατόριο MacDonald’s, οι μέτοχοι τους δεν πρόκειται να χάσουν τίποτα γιατί είτε οι ζημιές θα καλυφθούν απ’ τις ασφαλιστικές είτε θα βγάλουν τα παραπάνω χρήματα που απαιτούνται για τις επισκευές κάνοντας περικοπές στις αμοιβές των υπαλλήλων τους ή εντατικοποιώντας τη δουλειά στα
εκατοντάδες άλλα καταστήματα τους που έχουν σε όλο τον κόσμο. Έτσι αποτέλεσμα μηδέν ή και χειρότερο απ’ το μηδέν σε περίπτωση που συλληφθεί κάποιος σύντροφος και βρεθεί στα δικαστήρια φορτωμένος με όλο τον ποινικό κώδικα.

Ένοπλη πάλη : Η χρησιμότητα ή μη της ένοπλης πάλης είναι ένα θέμα αγκάθι που
προκαλεί ατελείωτες συζητήσεις και κόντρες μεταξύ των ατόμων που εργάζονται για
την ανατροπή του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος. Απ’ τη μία πλευρά είναι όσοι υποστηρίζουν φανατικά τη χρήση βίας, απ’ την άλλη είναι οι πασιφιστές που είναι
εντελώς αντίθετοι με κάθε μορφή βίας ενώ κάπου ενδιάμεσα βρίσκεται η πλειοψηφία
των αγωνιστών που απορρίπτει την άσκοπη βία αλλά υποστηρίζει τη δυναμική αντίδραση στις περιπτώσεις που αυτό κρίνεται απαραίτητο. Η ένοπλη πάλη μπορεί να
περιλαμβάνει δολοφονίες πολιτικών προσώπων, στρατιωτικών, αστυνομικών ή ακόμα και μάχες μεταξύ των εξεγερμένων και των δυνάμεων καταστολής. Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία θα δει ότι οι δολοφονίες υψηλά ιστάμενων προσώπων δεν έφεραν σε καμία περίπτωση την πολυπόθητη αλλαγή στις ζωές των απλών ανθρώπων. Το μόνο πράγμα στο οποίο βοηθούν είναι στο να εναλλάσσονται τα πρόσωπα στο πολιτικό προσκήνιο και να ανανεώνεται η δεξαμενή υλικού της ελίτ.
Συν τοις άλλοις το κράτος εκμεταλλεύεται τέτοιου είδους πράξεις για να περιορίζει
τις ελευθερίες των πολιτών και να συλλαμβάνει τους αντιφρονούντες κατηγορώντας
τους ως τρομοκράτες. Μια τέτοια τακτική ευνουχίζει τις κοινωνικές αντιδράσεις και
τις καταδικάζει να είναι ακίνδυνες ώστε να μη χαρακτηριστούν ως τρομοκρατία.
Γι’ αυτό όταν η ένοπλη πάλη χρησιμοποιείται από επαναστατικές μειοψηφίες ή αλλιώς πρωτοπορίες, το πλήθος μένει αμέτοχο ενώ το κράτος δείχνει τα δόντια του.
Τώρα όσον αφορά τη σύγκρουση ανάμεσα στον επαναστατημένο λαό και τις δυνάμεις καταστολής, κάτι τέτοιο παρατηρείται σε κάθε σοβαρή επανάσταση όταν όμως αυτή έχει φτάσει σε προχωρημένο στάδιο και έχει την υποστήριξη μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Με την εξέλιξη της στρατιωτικής τεχνολογίας όμως τα πράγματα έχουν δυσκολέψει υπερβολικά για τους εξεγερμένους που θα έχουν τεράστιες απώλειες αν επιχειρήσουν κατά μέτωπο επίθεση. Το σαμποτάζ βέβαια μπορεί να βοηθήσει αρκετά σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο ειδικά αν υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ των εξεγερμένων ως προς το ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν και πως θα οργανώσουν τη ζωή τους μετά τη συντριβή των καθεστωτικών δυνάμεων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της Ρωσικής επανάστασης όπου όταν καταστράφηκαν οι τσαρικές δυνάμεις ο λαός βρέθηκε σε αμηχανία χωρίς να έχει ιδέα πως θα ζήσει από κει και πέρα.
Έτσι αφού οι ιδέες των αναρχικών δεν ήταν και τόσο διαδεδομένες, το κόμμα των Μπολσεβίκων βρήκε την ευκαιρία να αναρριχηθεί στην εξουσία και να επιβάλλει την πιο σκληρή δικτατορία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο
να έχουμε κατασταλάξει ως προς το τι ακριβώς θέλουμε προτού προχωρήσουμε σε δράση. Διαφορετικά όλες οι προσπάθειες θα πάνε στο βρόντο.

Συμπέρασμα : Το βασικό πρόβλημα με τις παραπάνω μεθόδους αγώνα είναι ότι δεν
παρέχουν στους αγωνιζόμενους τη δυνατότητα να ελέγχουν οι ίδιοι τη ζωή τους και
να μπορέσουν επιτέλους να απαγκιστρωθούν απ’ το κράτος και το εκμεταλλευτικό σύστημα που αυτό επιβάλλει. Πιστεύω ότι αυτό που κάνει την πλειοψηφία των ανθρώπων να υποτάσσεται στους εξουσιαστές και τις δυνάμεις ασφαλείας τους είναι
το πανίσχυρο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ο μέσος άνθρωπος πολύ δύσκολα θα
φτάσει στο σημείο να ξεστομίσει « ελευθερία ή θάνατος » και να το εννοεί πραγματικά. Το πιο πιθανό είναι να σκύψει ακόμα πιο πολύ το κεφάλι και απλά να ελπίζει σε καλύτερες μέρες – μια καθαρή ψευδαίσθηση δηλαδή γιατί εξαιτίας της
υποταγής του οι καλύτερες μέρες δεν θα έρθουν ποτέ. Σχεδόν όλοι δέχονται το κράτος και τη μισθωτή εργασία ως αναγκαία κακά γιατί χωρίς αυτά δεν θα είχαν
ούτε τη συνταξούλα τους ούτε τον μισθούλη τους χάρη στα οποία αγοράζουν την
τροφή, το ρουχισμό, τη στέγη και τα φάρμακά τους. Γι’ αυτό κάποια στιγμή όλες οι
παραπάνω διαμαρτυρίες τελειώνουν όταν οι συμμετέχοντες σ’ αυτές έρχονται αντιμέτωποι με σοβαρά βιοποριστικά προβλήματα. Οι απεργίες και οι καταλήψεις
σταματούν όταν εξανεμιστεί το κομπόδεμα των εργατών που τις οργανώνουν. Και
αφού αυτό το κομπόδεμα είναι ελάχιστο, είναι ζήτημα λίγων ημερών ή εβδομάδων
να μείνουν ταπί και ψύχραιμοι αναγκαζόμενοι να επιστρέψουν πίσω στις δουλειές τους. Σε αντίθεση με τα αφεντικά τους που έχουν λεφτά και για τα εγγόνια τους, δεν έχουν την πολυτέλεια να κάθονται άπραγοι για μήνες ή ακόμα και χρόνια.
Αν δεν έχεις τροφή και ένα δικό σου μέρος για να στεγάζεσαι θα πρέπει να βρεις
τα απαιτούμενα χρήματα για να τα εξασφαλίσεις και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω της εργασίας – ειδικά στην περίπτωση που μένεις σε πόλη. Το ζήτημα της
αυτάρκειας σε βασικά αγαθά είναι το άλφα και το ωμέγα στην παρούσα κατάσταση
και αν δεν το λύσουμε δε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε στη δημιουργία μιας αναρχικής-κομμουνιστικής κοινωνίας. Η πείνα τρομάζει τους πάντες και θολώνει τη
λογική τους γι’ αυτό και αποτελεί το σημαντικότερο μέσο πίεσης που διαθέτει η
εξουσία. Ποιος θα δεχόταν να είναι ραγιάς, να δουλεύει τουλάχιστον τη μισή μέρα
κάτω απ’ τις διαταγές αλαζονικών αφεντικών που τον αντιμετωπίζουν σα σκουπίδι
άμα μπορούσε να παράγει ο ίδιος την τροφή του ή να τη βρίσκει έτοιμη στο φυσικό περιβάλλον; Σκεφτείτε το λίγο. Αν ζούσατε στην εξοχή και μπορούσατε να καλλιεργείτε οι ίδιοι το φαΐ σας, να έχετε ζώα ή να πηγαίνετε για κυνήγι, ψάρεμα και να μαζεύετε όσα άγρια χόρτα και βότανα θέλετε δε θα ενδίδατε εύκολα στις πιέσεις των εκμεταλλευτών γιατί σε τελική ανάλυση δε θα απειλούνταν η ζωή σας απ’ την πείνα.
Οι βιομήχανοι-καπιταλιστές αντλούν τα θύματά τους κυρίως απ’ το εξαθλιωμένο προλεταριάτο των πόλεων που δεν έχει άλλη επιλογή πέρα απ’ την υποταγή στις ορέξεις τους. Κάθε εξέγερση που πραγματοποιείται σε αστικό περιβάλλον είναι απ’ την αρχή καταδικασμένη γιατί η πόλη μπορεί να μετατραπεί απ’ τη μια στιγμή στην άλλη σε μια θανάσιμη παγίδα για τους κατοίκους της αν επιβληθεί στρατιωτικός νόμος και απαγορευτούν οι μετακινήσεις των ανθρώπων και ο ανεφοδιασμός σε βασικά αγαθά. Εφόσον οι εξουσιαστές και οι μισθοφόροι τους έχουν τον απόλυτο έλεγχο όλων των εισόδων-εξόδων της πόλης και των υδραγωγείων της, μπορούν όποτε το θελήσουν να στερήσουν απ’ όλους την πρόσβαση σε τροφή και νερό και να τους μαντρώσουν εντός των συνοικιών τους μέχρι να λιμοκτονήσουν και να εξαναγκαστούν σε υποταγή. Η διαμαρτυρία κάτω από συνθήκες εγκλεισμού που σου αφαιρούν τη δυνατότητα να επιβιώσεις εκτός του κρατικού συστήματος θυμίζει τη διαμαρτυρία αιχμαλωτισμένων άγριων ζώων που αρνούνται να υπακούσουν στους εκπαιδευτές τους και τιμωρούνται με απόλυτη νηστεία. Οι μόνες επιλογές που έχουν λοιπόν είναι η υποταγή ή ένας αργός θάνατος από πείνα αφού η επιστροφή στη
ζούγκλα όπου έβρισκαν από μόνα τους την τροφή τους είναι πλέον αδύνατη. Έτσι και οι εξεγερμένοι κάτοικοι των πόλεων θα βρεθούν σε αυτή τη θέση όπου είτε θα πρέπει να διαλέξουν την άνευ όρων υποταγή είτε το θάνατο γιατί όντας αποκομμένοι απ’ το φυσικό περιβάλλον μπορούν να εξασφαλίσουν τα αναγκαία μόνο με το χρήμα.
Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση πιστεύω ότι μόνη λύση στο παραπάνω πρόβλημα είναι η αποκέντρωση και η δημιουργία μικρών κοινοτήτων στις οποίες θα μπορεί να επιτευχθεί η αυτάρκεια μέχρι ένα σημείο. Όταν οι άνθρωποι θα μπορούν να σταθούν στα πόδια τους και να ελέγχουν οι ίδιοι τα μέσα για την επιβίωσή τους, τότε θα έχουν πολλά περιθώρια για επιτυχημένη αντισυστημική δράση αφού θα έχουν πάψει να έχουν ανάγκη το κράτος, τους καπιταλιστές και τα χρήματά τους και θα τους βλέπουν πλέον ξεκάθαρα ως παράσιτα.
Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει λοιπόν να κινηθούμε από δω και πέρα.

Posted in αναρχία, καταστολή | Tagged

Το 75% των γιατρών, αρνούνται τη χημειοθεραπεία για τον εαυτό τους.

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται απ’ το προσωπικό site του Dr. T. Simoncini, στη διεύθυνση http://www.curenaturalicancro.com  και ξεσκεπάζει τη μεγάλη απάτη της χημειοθεραπείας. Παρά την παταγώδη αποτυχία των συνηθισμένων μεθόδων για την
αντιμετώπιση του καρκίνου, οποιαδήποτε νέα πρόταση απορρίπτεται δεχόμενη τις λυσσαλέες επιθέσεις των φαρμακευτικών εταιρειών και των υπηρετών τους που βλέπουν τα κέρδη τους να απειλούνται. Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους.

Το 75% των γιατρών, αρνούνται τη χημειοθεραπεία για τον εαυτό τους.

Η μεγάλη έλλειψη εμπιστοσύνης είναι εμφανής ακόμα και μεταξύ των γιατρών.
Σφυγμομετρήσεις και ερωτηματολόγια δείχνουν ότι τρεις στους τέσσερις γιατρούς (75%) θα αρνούνταν κάθε είδους χημειοθεραπεία λόγω της αναποτελεσματικότητας της ενάντια στον καρκίνο και λόγω των καταστροφικών συνεπειών που έχει σε ολόκληρο τον ανθρώπινο οργανισμό. Πολλοί γιατροί και επιστήμονες έχουν να πουν τα εξής για τη χημειοθεραπεία :

« Η πλειοψηφία των καρκινοπαθών σε αυτή τη χώρα πεθαίνει εξαιτίας της χημειοθεραπείας, η οποία δε θεραπεύει τον καρκίνο του μαστού, του παχέος
εντέρου ή του πνεύμονα. Αυτό είναι τεκμηριωμένο για περισσότερο από μια
δεκαετία και παρόλα αυτά οι γιατροί χρησιμοποιούν ακόμα τη χημειοθεραπεία
για να καταπολεμήσουν αυτούς τους όγκους. »
(Allen Levin, MD, UCSF, «The Healing of Cancer», Marcus Books, 1990).

« Αν ήταν να νοσήσω από καρκίνο, ποτέ δε θα στρεφόμουν προς τις καθιερωμένες
θεραπείες γι’ αυτή την ασθένεια. Οι καρκινοπαθείς που μένουν μακριά απ’ αυτές έχουν κάποιες πιθανότητες να τα καταφέρουν. »
(Prof. Gorge Mathe, «Scientific Medicine Stymied», Medicines Nouvelles, Paris, 1989)

« Ο Dr. Hardin Jones, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, αφού ανέλυσε για πολλές δεκαετίες στατιστικά στοιχεία για τα ποσοστά επιβίωσης απ’ τον καρκίνο, κατέληξε στο συμπέρασμα : « … όταν δε λαμβάνουν αγωγή, οι ασθενείς δεν παρουσιάζουν επιδείνωση ενώ κάποιες φορές παρουσιάζουν βελτίωση ». Τα ανησυχητικά συμπεράσματα του Dr. Jones δεν αντικρούστηκαν ποτέ ».
(Walter Last, «The Ecologist», Vol. 28, no. 2, March-April 1998)

« Πολλοί ογκολόγοι συνιστούν τη χημειοθεραπεία σχεδόν για κάθε είδους καρκίνο,
με μια πίστη ακλόνητη παρά τις σχεδόν συνεχείς αποτυχίες ».
(Albert Braverman, MD, «Medical Oncology in the 90s», Lancet, 1991, Vol. 337, p. 901)

« Τα πιο δραστικά μας φάρμακα έχουν ένα σωρό κινδύνους, παρενέργειες και δημιουργούν πρακτικά προβλήματα. Και στο κάτω κάτω οι ασθενείς που έχουμε περιθάλψει έχουν πληρώσει το τίμημα. Μόνο ένα μικρό ποσοστό απ’ αυτούς ανταμείβεται με μια εφήμερη περίοδο υποχώρησης των όγκων και γενικά μερικής υποχώρησης ».
(Edward G. Griffin «World Without Cancer», American Media Publications, 1996)

« Στο κάτω κάτω, και για τη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, δεν υπάρχει
απόδειξη ούτως ή άλλως ότι η χημειοθεραπεία αυξάνει το προσδόκιμο ζωής. Και αυτό είναι το μεγάλο ψέμα σχετικά με αυτή τη θεραπεία, ότι δηλαδή υπάρχει σχέση ανάμεσα στη μείωση των καρκινικών όγκων και την παράταση της ζωής του ασθενούς ».
(Philip Day, «Cancer: Why we’re still dying to know the truth», Credence Publications, 2000)

« Μερικοί επιστήμονες πλήρους απασχόλησης στο κέντρο ερευνών για τον καρκίνο McGill έστειλαν σε 118 γιατρούς, όλους ειδικούς στον καρκίνο των πνευμόνων, ένα ερωτηματολόγιο για να προσδιορίσουν το βαθμό εμπιστοσύνης που είχαν στις θεραπείες που εφάρμοζαν. Τους ζητήθηκε να φανταστούν ότι είχαν οι ίδιοι την ασθένεια και να σκεφτούν ποια από τις έξι πρόσφατες πειραματικές θεραπείες θα επέλεγαν. 79 γιατροί απάντησαν, 64 απ’ αυτούς είπαν ότι δε θα συναινούσαν να υποβληθούν σε καμία θεραπεία που θα περιείχε το cis-platinum – ένα απ’ τα πιο συνηθισμένα φάρμακα χημειοθεραπείας που χρησιμοποιούσαν – ενώ 58 στους 79 πίστευαν ότι όλες οι παραπάνω πειραματικές θεραπείες δεν ήταν δεκτές εξαιτίας της αναποτελεσματικότητας τους και του υψηλού επιπέδου τοξικότητας τους».
(Philip Day, «Cancer: Why we’re still dying to know the truth», Credence
Publications, 2000)

« Ο Dr Ulrich Able, ένας Γερμανός επιδημιολόγος της ογκολογικής κλινικής της Χαϊδελβέργης Mannheim, έχει αναλύσει εκτεταμένα και έχει επιθεωρήσει όλες τις βασικές μελέτες και τα κλινικά πειράματα που έχουν γίνει ποτέ για τη χημειοθεραπεία… Ο Able ανακάλυψε ότι το πλήρες παγκόσμιο ποσοστό θετικών αποτελεσμάτων λόγω της χημειοθεραπείας ήταν τρομακτικό επειδή απλά δεν υπήρχαν πουθενά διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία που να δείχνουν ότι η χημειοθεραπεία μπορεί να « παρατείνει με κάποιον αισθητό τρόπο τη ζωή ασθενών που πλήττονται απ’ το πιο συνηθισμένο είδος καρκίνου ». Ο Able υπογραμμίζει ότι σπάνια μπορεί η χημειοθεραπεία να βελτιώσει την ποιότητα ζωής και την περιγράφει ως μια επιστημονική αθλιότητα ενώ υποστηρίζει ότι το 80% τουλάχιστον των χημειοθεραπειών που παρέχονται στον κόσμο δεν έχει αξία. Παρότι δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία ότι η χημειοθεραπεία αποδίδει, ούτε οι γιατροί ούτε οι ασθενείς είναι έτοιμοι να την παρατήσουν (Lancet, Aug. 10, 1991). Κανένα απ’ τα βασικά Μ.Μ.Ε δεν έχει αναφερθεί σε αυτή την περιεκτικότατη μελέτη, έχει θαφτεί εντελώς ».
(Tim O’Shea, «Chemotherapy – An Unproven Procedure»)

« Σύμφωνα με ιατρικούς συλλόγους, οι διαβόητες και επικίνδυνες παρενέργειες των φαρμάκων έχουν γίνει η τέταρτη βασική αιτία θανάτου μετά το έμφραγμα,
τον καρκίνο και την αποπληξία ».
(Journal of the American Medical Association, April 15, 1998)

Posted in anti-drug | Tagged

Οι μαμάδες – μάρτυρες ψεύδονται

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται απ’ το αγγλόφωνο blog « happily childfree » στη διεύθυνση http://happilychildfree.com  όπου έχει αναρτηθεί με τον τίτλο « Martyr mommies lie ». Προς αποφυγή παρεξηγήσεων να ξεκαθαρίσω ότι τα blog και τα forum για άτεκνους-ες από επιλογή φιλοξενούν απόψεις ανθρώπων που μπορεί να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους όσον αφορά τις πολιτικές-κοινωνικές και θρησκευτικές τους αντιλήψεις. Δε σημαίνει απαραίτητα ότι το θέμα της ατεκνίας από επιλογή είναι κάτι που αφορά μόνο τους αντιεξουσιαστές και τους κύκλους αθεϊστών. Παρά τις όποιες διαφορές όμως στον τρόπο σκέψης, όσοι-ες θέλετε να ασχοληθείτε με το θέμα μπορείτε να βρείτε ενδιαφέρον υλικό.
Οι μαμάδες – μάρτυρες ψεύδονται
Πάρα πολύ συχνά ακούω δηλώσεις σαν κι αυτή από άνεργες μαμάδες: « Εγώ δεν είμαι εγωίστρια σαν αυτούς τους ανθρώπους που μένουν άτεκνοι από επιλογή, που περνούν τη ζωή τους ξένοιαστα και κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους. Είμαι καλύτερος άνθρωπος γιατί θυσιάζω ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ για χάρη των παιδιών μου. Κάνω στην άκρη τους στόχους μου, τα όνειρα και τις επιθυμίες μου για να ζήσουν τα παιδιά μου καλύτερα και να έχουν ένα λαμπρό μέλλον! » Όσον αφορά αυτό το θέμα, υπάρχουν τρία σφάλματα.

Πρώτον: καμία από ‘μας στην πραγματικότητα δε βλέπει αυτές τις γυναίκες να κάνουν αυτές τις τεράστιες θυσίες. Υποστηρίζουν ότι θυσίασαν την καριέρα τους; Κάθε άλλο. Πολλές απ’ αυτές έκαναν παιδιά ειδικά για να δικαιολογήσουν το ότι δεν εργάζονται. Πολύ συχνά λένε πράγματα όπως, « Η δουλειά ήταν ΕΥΚΟΛΗ σε σύγκριση με αυτό! » αλλά δεν επιστρέφουν στη δουλειά γιατί είναι φανερό ότι δεν πιστεύουν αυτό το πράγμα. Όχι ότι έχει σημασία. Αν θέλουν να κάθονται σπίτι και να μεγαλώνουν παιδιά, ωραία! Θα υπάρχουν περισσότερες θέσεις εργασίας για τους υπόλοιπους που πραγματικά επιθυμούν να εργαστούν. Αλλά πρέπει να σταματήσουν να παριστάνουν ότι έκαναν την ΤΕΡΑΣΤΙΑ θυσία παραιτούμενες από θέσεις εργασίας που ούτως ή άλλως δεν ήθελαν. Αν αγαπούσαν τη δουλειά τους, θα σκέφτονταν τρόπους για να συνεχίσουν να εργάζονται ή τουλάχιστον θα απασχολούνταν εθελοντικά για να διατηρήσουν τις δεξιότητές τους. Και ποιες είναι όλες οι άλλες θυσίες; Το μόνο που βλέπουμε είναι ότι συνεχίζουν να ζουν όπως ζούσαν προτού αποκτήσουν παιδιά, απλώς σέρνοντας τα παιδιά πίσω τους και λέγοντας στους υπόλοιπους να « το χωνέψουν » ότι δεν θα αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους επειδή μόνο και μόνο έχουν παιδιά. Δε βλέπω καμία απ’ αυτές τις « θυσίες » που κάνουν ή κάποια αλλαγή στον τρόπο ζωής τους τώρα που έχουν παιδιά. Τα μόνο πράγματα που φαίνεται να θυσιάζουν στην πραγματικότητα είναι οι δουλειές, η παιδεία, τα δημιουργικά χόμπι, οι έξυπνες συζητήσεις, οι τρόποι και ο σεβασμός για τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Όλα αυτά τα πράγματα που ούτως ή άλλως δεν ήθελαν. Ωραία θυσία!
Δεύτερον: Φέρονται λες και είναι η πρώτη γενιά που αποκτάει παιδιά ή κάτι τέτοιο. Δεν τους περνάει ποτέ απ’ το μυαλό ότι ίσως οι γονείς ΤΟΥΣ έκαναν θυσίες για ΑΥΤΕΣ ώστε να έχουν μια καλύτερη ζωή. Έτσι δεν είναι; Τι κάνουν μ’ αυτές τις « καλύτερες » ζωές που ήθελαν γι’ αυτές οι γονείς τους; Πολύ σωστά. Τις πετάνε στα σκουπίδια. Αντί να κάνουν κάτι μ’ αυτές, τις θυσιάζουν για χάρη της ΕΠΟΜΕΝΗΣ γενιάς, η οποία πιθανώς θα κάνει το ίδιο. Λοιπόν ….. τι νόημα έχει να θυσιάσει μια μητέρα όλες τις ελπίδες και τα όνειρά της για να ζήσουν μια καλή ζωή τα παιδιά της αν τα παιδιά αυτά ( οι κόρες τουλάχιστον ) μεγαλώνοντας κάνουν το ίδιο πράγμα; Τι ηλίθιος φαύλος κύκλος! « Δεν πρόκειται να κάνω τίποτα στη ζωή ΜΟΥ έτσι ώστε να μπορεί η επόμενη γενιά να κάνει κάτι στη δική της. Έτσι ώστε να μεγαλώσει και να μην κάνει τίποτα στη ζωή ΤΗΣ για να μπορεί η ΕΠΟΜΕΝΗ γενιά να κάνει κάτι στη δική της …. » Τι σκατά λογική είναι αυτή;! Ίσως κάποιοι Παντοδύναμοι Υιοί μπορεί να κερδίσουν κάτι απ’ όλη αυτή την ( ψευτο )αυτοθυσία ( ας το ελπίσουμε γιατί κάποιος θα έπρεπε να ωφεληθεί ) αλλά όλες αυτές οι θυσίες προφανώς πήγαν στράφι για τις κόρες απ’ τις οποίες περιμένουν να διαιωνίσουν τον κύκλο της ζωής. Εκτός βέβαια κι αν μείνουν άτεκνες από επιλογή υποθέτω. Αλήθεια, τι άλλο δασκαλεύουν αυτές οι μαμάδες – μάρτυρες τις κόρες τους πέρα απ’ το « Η ζωή σου δεν έχει νόημα. ΕΙΔΙΚΑ η ζωή σου προτού αποκτήσεις παιδιά. Υπάρχεις μόνο για να γεννάς γιους για έναν άντρα, για να χαραμίζεις μετά τη ζωή σου σα σκλάβα φροντίζοντας τον άντρα σου και τα παιδιά. Μη ζαλίζεις το κεφάλι σου με ελπίδες ή όνειρα γιατί είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ σου να τα κάνεις στην άκρη έτσι ώστε να μεγαλώνεις μωρά και μετά να καυχιέσαι για το πόσο μεγάλη αγία είσαι που έκανες κάτι τέτοιο! »; Είμαι τρελή ή μήπως κι εσείς όλες δεν ακούτε αυτό το ποιηματάκι; Σε αυτές τις γυναίκες ΔΕΝ θα έπρεπε να τους επιτρέπεται να ανατρέφουν κόρες με αυτές τις αντιφεμινιστικές νοοτροπίες! Δεν είμαι καν σίγουρη αν θα έπρεπε να τους επιτρέπεται να ανατρέφουν γιους, οι οποίοι θα μάθουν παίρνοντας τες ως παράδειγμα ότι οι γυναίκες είναι χαλάκια για να τις πατάνε και ότι υπάρχουν για να υπηρετούν τον άντρα και τα παιδιά. Κάτι τέτοιο είναι πραγματικά θλιβερό. ( Δε λέω ότι η άμισθη μητρότητα με παραμονή στο σπίτι είναι από μόνη της αντιφεμινιστική, αλλά το Σύνδρομο του Μάρτυρα είναι ρε γαμώτο! )
Τρίτον: Αυτές οι μανάδες υποστηρίζουν ότι οι μητέρες υπάρχουν αποκλειστικά για να ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ώστε να χαρίσουν στα παιδιά τους μια καλύτερη ζωή. Έτσι; Πάντα λένε ότι: « Θέλω τα παιδιά μου να περάσουν καλύτερα από ‘μένα », κάτι που σημαίνει ότι παραδέχονται πως η ζωή τους δεν είναι και τόσο σπουδαία. Όταν όμως βλέπουν εμάς τις άτεκνες από επιλογή να ζούμε την καλύτερη ζωή που εμφανώς οι απανταχού μητέρες θέλουν για τα παιδιά τους, μια ζωή όπου δεν είμαστε υποχρεωμένες να γινόμαστε μάρτυρες και δε χρειάζεται να (ψευτο)αυτοθυσιαζόμαστε συνεχώς για άλλους, μια ζωή όπου μπορούμε να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας, να έχουμε χόμπι, να μορφωθούμε, να κάνουμε καριέρα κτλ., εξαγριώνονται. Είμαστε, με σάρκα και οστά, το προϊόν μητέρων που ήθελαν να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή! Παρόλα αυτά όταν οι φορτωμένες με παιδιά συμπολίτισσες μας μας βλέπουν, αισθάνονται μόνο περιφρόνηση για εμάς. Χτυπάνε τα πόδια τους κάτω και κλαψουρίζουν « ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ » επειδή δε χρειάζεται να γινόμαστε σκλάβες και να θυσιάζουμε τόσα όσο εκείνες. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ που βρήκαμε το παραθυράκι διαφυγής, το κλειδί που μας βγάζει απ’ τη φυλακή. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ που θέσαμε άλλους στόχους στη ζωή μας και έχουμε χρόνο για τους εαυτούς μας! Η ουσία είναι ότι αν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ νοιάζονταν για όλα αυτά τα σκατά του τύπου « θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν και να ζήσουν καλύτερα από ‘μένα », θα ήταν ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΕΣ βλέποντας μας να ζούμε αυτή την « καλύτερη » ζωή. Αλλά δεν το εννοούν. Ούτε κατά διάνοια. Πιστεύω ότι υποσυνείδητα ( ίσως ακόμα και συνειδητά ), αυτές οι γυναίκες δεν θέλουν τα παιδιά τους να ζήσουν καλύτερα απ’ αυτές. Απλώς υποτίθεται ότι αυτό πρέπει να λένε. Στην πραγματικότητα βλέπουν την αγγαρεία της γονεϊκότητας ως μια « ιεροτελεστία μετάβασης » που όλοι/ες πρέπει να υποστούν όπως ακριβώς κι αυτές. Περιμένουν απ’ τα παιδιά τους να « εκπληρώσουν το χρέος τους » και να κάνουν τις ίδιες θυσίες αντί να κάνουν κάτι καλύτερο. Για ποιόν άλλο λόγο θα γκρίνιαζαν στα παιδιά τους να τους κάνουν εγγόνια; Για ποιόν άλλο λόγο οι μητέρες παντού λένε οργισμένες στα παιδιά τους « Σου εύχομαι μια μέρα να αποκτήσεις ένα κωλόπαιδο σαν κι αυτό που είσαι εσύ τώρα! »;
Βλέπουν την ανατροφή παιδιών ως την έσχατη τιμωρία που ΟΛΟΙ/ΕΣ πρέπει να υποστούμε και αν κάποιος/κάποια δε ζήσει την κόλαση της γονεϊκότητας είναι απλά καθαρά ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ το να διατηρεί τις ελπίδες και τα όνειρά του/της! Είναι ΛΑΘΟΣ! Αυτά λοιπόν όσον αφορά την καλύτερη ζωή που θέλουν για τα παιδιά τους. Έι, ίσως κάποιοι/ες από ‘μας δεν έχουμε αμαρτήσει τόσο πολύ και δεν μας χρειάζεται μια τέτοια τιμωρία.

Posted in φεμινισμός, ατεκνία από επιλογή | Tagged ,

Όλα τα ‘χε η Μαριορή … ο φερετζές της λείπει!

Πέρσι τέτοιον καιρό έτυχε να ακούσω μια συζήτηση μεταξύ μιας παρέας μόνιμων καθηγητριών που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Το θέμα ήταν η απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη μιας ωρομίσθιας συναδέλφου τους. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία ενθουσιάστηκαν με αυτό το νέο κάνοντας σχόλια όπως « Επιτέλους, ακούσαμε και κάτι ευχάριστο εδώ μέσα! Πάντα τέτοια. Να παντρεύεται ο κόσμος να κάνει παιδιά.
Άντε γιατί γεμίσαμε πια όλο γέρους και από νεολαία τίποτα! Θα χάσουμε και τη
δουλειά μας ρε παιδί μου άμα δεν υπάρχουν καθόλου μαθητές! ». Μια όμως απ’ την παρέα – ξενέρωτη κατά τη γνώμη τους – δεν έδειχνε να συμμερίζεται και τόσο τον
ενθουσιασμό τους. Αρχικά τους υπενθύμισε ότι η έγκυος συνάδελφός τους ήταν απλά
μια ωρομίσθια που όχι μόνο δεν έχει την πολυτέλεια να παίρνει άδειες κυήσεως, μητρότητας, επιδόματα κτλ αλλά δεν έχει καν μια σταθερή θέση εργασίας και ένα μισθό. Συν τοις άλλοις, ο άντρας της δε μπορούσε να τη στηρίξει οικονομικά γιατί και ο ίδιος ωρομίσθιος εκπαιδευτικός ήταν. Έτσι λοιπόν τους λέει « Πως είναι δυνατόν ένας σοβαρός άνθρωπος να δημιουργήσει οικογένεια με 4 ώρες δουλειά τη βδομάδα; Και θα είναι τυχεροί άμα τους πληρώσει το υπουργείο μετά από 2 χρόνια. Δεν μπορώ να τους καταλάβω. Ακόμα με τα λεφτά των γονιών τους ζουν, το παιδί τους έλλειπε και ειδικά μια τέτοια εποχή! »
Οι υπόλοιπες τη στραβοκοίταξαν λίγο και ανέλαβαν να τη βάλουν στη θέση της. Της απαντάει μία « Αμάν πια ρε Βάσω με την απαισιοδοξία σου. Όλα μαύρα τα βλέπεις! Δηλαδή τι θες να κάνουν; Είναι ευλογία θεού που τους έτυχε το παιδάκι, να πάνε να το ρίξουν επειδή δεν έχουν αυτή τη στιγμή λεφτά; Ξέρεις πόσα είναι τα ζευγάρια που παιδεύονται για χρόνια με θεραπείες για να αποκτήσουν παιδιά; Άμα λες θα το αφήσω για αργότερα και περιμένεις να πιάσεις την καλή για να μείνεις έγκυος χαιρετίσματα! Πέταξε το πουλάκι. Δε θα είσαι για πάντα γόνιμη. »
Η απαισιόδοξη καθηγήτρια δεν έδειξε να πείθεται και ανταπάντησε « Έχετε σκεφτεί
τι έξοδα θα κάνουν για να γεννηθεί το μωρό, να συντηρηθεί, να μεγαλώσει; Ποιος θα
τους βοηθήσει; Εδώ μ’ αυτά που παίρνουν δε συντηρούν ούτε τους εαυτούς τους! »
Πετάγεται τότε μια άλλη και της λέει « Έλα καημένη μου, αυτό θα αλλάξει όταν με το καλό γεννηθεί το μωρό! Οι γονείς προηγούνται με τα μόρια που παίρνουν και θα
τους πάρουν σύντομα για αναπληρωτές. Στο κάτω κάτω θα γίνει πάλι διαγωνισμός
Α.Σ.Ε.Π και άμα πετύχουν θα βολευτούν μια χαρά. » Κάπου εκεί το πηγαδάκι των
καθηγητριών διαλύθηκε.
Δείτε τη συνέχεια της ιστορίας μετά από ένα χρόνο. Το ζευγάρι των ωρομισθίων είναι άνεργο λόγω των μεγάλων περικοπών στην παιδεία και των συγχωνεύσεων
στα σχολεία. Άλλωστε έμειναν εκτός εργασίας ακόμα και καθηγητές με αρκετούς μήνες προϋπηρεσίας που ήταν βέβαιοι ότι θα τους ξανάπαιρναν ως αναπληρωτές.
Όσο για τον Α.Σ.Ε.Π όχι μόνο δεν κινείται φύλλο αλλά δεν έχουν προσληφθεί ούτε και οι επιτυχόντες των προηγούμενων διαγωνισμών. Το αντρόγυνο συντηρεί το παιδί του με τις πενιχρές συντάξεις των γονιών του μένοντας όλοι μαζί κάτω απ’ την ίδια στέγη. Αυτή τη φορά τα σχόλια των πρώην συναδελφισσών της νέας μητέρας ήταν ως εξής « Μεγάλη ατυχία. Μα να μην πάρουν κανέναν τους φέτος στο σχολείο; Που να το φανταστεί κανείς κάτι τέτοιο; Πάλι καλά που τους βοηθούν και τα πεθερικά τους με το σπίτι και τα έξοδα. Θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα. Τουλάχιστον θα τους μείνει το παιδί και κάποια στιγμή θα ορθοποδήσουν. Αν δε το είχαν κι αυτό θα ήταν να τους κλαις. Χωρίς δουλειά και οικογένεια τι είσαι; Ένα τίποτα! »
Ακούγοντας αυτό το τελευταίο μου λύθηκε επιτέλους η απορία για το πως σκέπτονται όλα αυτά τα άτομα που δημιουργούν οικογένεια ενώ δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Εδώ και αρκετό καιρό είχα παρατηρήσει στην περιοχή που ζω πολλά ζευγάρια συμβασιούχων στο δημόσιο και εργαζομένων στα προγράμματα stage να αποκτούν παιδιά όχι ΠΡΙΝ την απόλυσή τους απ’ τις θέσεις εργασίας τους αλλά ΜΕΤΑ την απόλυση. Αν τα είχαν αποκτήσει το διάστημα που εργάζονταν τότε θα μπορούσε κανείς να τους δικαιολογήσει λέγοντας ότι έπεσαν θύματα των απατεώνων πολιτικών που τους έταζαν μόνιμο διορισμό στο δημόσιο. Τι είναι αυτό που μπορεί όμως να δικαιολογήσει τα άνεργα ζευγάρια που τεκνοποιούν κάτω από άθλιες οικονομικές συνθήκες; Μα φυσικά η επικίνδυνη αντίληψη ότι « όποιος-α δεν έχει δουλειά και οικογένεια είναι ένα μηδενικό ». Σύμφωνα με τις λαϊκές αντιλήψεις της εποχής μας ισχύουν οι παρακάτω ισότητες:
δουλειά + οικογένεια = απόλυτη ευτυχία , δηλαδή 1 + 1 = 2 ενώ αντίστοιχα έχουμε
έλλειψη δουλειάς + έλλειψη οικογένειας = απόλυτη δυστυχία , δηλαδή 0 + 0 = 0. Αν
λοιπόν οι άνθρωποι έχουν μηδενικές προοπτικές στα εργασιακά τους θέματα τότε
είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσουν οικογένεια έτσι ώστε να αποφύγουν την απόλυτη δυστυχία και να γευτούν την ευτυχία έστω και κατά το ήμισυ. Να έχουν δηλαδή, έλλειψη δουλειάς + οικογένεια = μισή ευτυχία ( 0 + 1 = 1 ).
Η πίεση για δημιουργία οικογένειας όμως πέφτει κατά κύριο λόγο στους ώμους των γυναικών. Για τους άντρες υπάρχουν τουλάχιστον κάποια ελαφρυντικά, ειδικά αν έχουν μια αξιόλογη καριέρα ενώ οι άτεκνες καριερίστριες προκαλούν αηδία στους
περισσότερους ανθρώπους και αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγήν. Παρόλα αυτά η τεκνοποίηση θεωρείται απ’ τους πάντες σχεδόν ως ο μοναδικός προορισμός του ανθρώπου και γι’ αυτό η παράλειψη της προκαλεί την κοινωνική κατακραυγή αν αυτό γίνει εσκεμμένα ( όπως στην περίπτωση των άτεκνων από επιλογή ) ή τον οίκτο αν γίνει παρά τη θέληση των ατόμων ( όπως σε περιπτώσεις στειρότητας και ασθενειών που καθιστούν την εγκυμοσύνη απαγορευτική ).
Σύμφωνα με τις κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής μας ( στην Ελλάδα τουλάχιστον ), οποιαδήποτε γυναίκα είναι αρκετά υγιής για να μπορεί να αποκτήσει παιδιά είναι υποχρεωμένη να τα αποκτήσει ( τα δύο πρώτα κρίνονται ως απαραίτητα ενώ η πολυτεκνία υποστηρίζεται φανατικά από τους θρησκευτικούς – πατριωτικούς κύκλους ) και δε γίνεται δεκτή καμία δικαιολογία σε αυτό το θέμα. Όποια μπορεί να μείνει έγκυος αλλά το αποφεύγει επίτηδες ή καταφεύγει σε εκτρώσεις θεωρείται λίγο πολύ ανώμαλη, μια κακιά μάγισσα που μισεί τα παιδιά και στερεί την κοινωνία και την πατρίδα της από ένα νέο εργατικό δυναμικό και νέους φαντάρους. Παρότι υπάρχουν αρκετά άτομα που δεν ενθουσιάζονται με την ιδέα να γίνουν γονείς, στο τέλος υποκύπτουν και αποκτούν παιδιά γιατί απλά « έτσι κάνει όλος ο κόσμος » ή επειδή τους έχουν διδάξει ότι το να μην κάνεις παιδιά ενώ μπορείς είναι κάτι τόσο απαράδεκτο που αν μείνεις άτεκνος-η επίτηδες θα τιμωρηθείς είτε απ’ την κοινωνία με περιθωριοποίηση είτε απ’ το θεό στη μετά θάνατον ζωή!
Γι’ αυτό σχεδόν οι πάντες κάνουν οικογένεια επειδή δε βλέπουν καμία άλλη εναλλακτική ή επειδή τρέμουν τις θυελλώδεις κοινωνικές αντιδράσεις αν τολμήσουν να πουν ότι δεν τους αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής και ότι έχουν άλλα σχέδια για το μέλλον τους. Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων καταδικάζεται σε ισόβια μιζέρια μόνο και μόνο επειδή δεν έχει όραμα για κάτι διαφορετικό ή επειδή δεν έχει το θάρρος να το επιδιώξει αντιστεκόμενο στις κοινωνικές πιέσεις. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω τα περισσότερα άτομα βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά στο βούρκο του πατρίς- θρησκεία- οικογένεια μέχρι που είναι αδύνατο να βγουν και πνίγονται μέσα στα σκατά.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση δε μπορώ να κάθομαι με σταυρωμένα χέρια. Δεν ανέχομαι να βλέπω άλλους ανθρώπους να κάνουν τη ζωή τους χειρότερη απ’ ότι είναι, να καταστρέφονται εξαιτίας βλακωδών κοινωνικών αντιλήψεων. Από δω και πέρα θα ασχοληθώ εκτεταμένα με το θέμα της ατεκνίας από επιλογή είτε με δικά μου κείμενα είτε με μεταφράσεις από αγγλόφωνα blog. Αυτό λοιπόν είναι μόνο η αρχή.

Posted in φεμινισμός, ατεκνία από επιλογή, εκπαίδευση | Tagged ,

Dana Densmore : Για την αγαμία

Το κείμενο της Dana Densmore που ακολουθεί (τίτλος πρωτοτύπου « On celibacy ») προέρχεται απ’ το φεμινιστικό περιοδικό « No More Fun and Games: A Journal of Female Liberation » το οποίο έχει συγκεντρωθεί σε τόμους και έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Cambridge, Mass: Cell 16. vol.1, no. 1 (Oct 1968). Γραμμένο την περίοδο που η σεξουαλική επανάσταση βρισκόταν στο απόγειο της, παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Η λεγόμενη σεξουαλική απελευθέρωση έφερε μαζί της μια νέα σκλαβιά για
τις γυναίκες. Αυτή του να προσπαθούν πάση θυσία να γίνουν αρεστές στον καθένα
με σκοπό να κάνουν σεξ καθώς πλέον κυριαρχεί η άποψη ότι το σεξ είναι τόσο
απαραίτητο που χωρίς αυτό κινδυνεύει η ψυχική και σωματική σου υγεία. Μέχρι στιγμής το blog έχει δεχτεί αρκετές επισκέψεις από απελπισμένα άτομα που πέφτουν πάνω ψάχνοντας μέσω των μηχανών αναζήτησης για ερωτικούς/ες συντρόφους.
Ο mainstream μοντέρνος « φεμινισμός » έχει φροντίσει να θαφτούν για τα καλά κείμενα όπως το παρακάτω γιατί χαλάνε την πιάτσα. Το σεξ πουλάει και κινεί μια τεράστια αγορά η οποία περιλαμβάνει τα καλλυντικά προϊόντα, τα μοδάτα ρούχα και
αξεσουάρ, τα γυμναστήρια και τα κέντρα αισθητικής, τα μπουρδέλα και τις ταινίες πορνό για να φτάσουμε τέλος στους ειδικούς – ψυχιάτρους, ψυχολόγους, σεξολόγους,
αφροδισιολόγους – που θα αναλάβουν με χρηματική αμοιβή να ασχοληθούν με όσα
άτομα είναι δυσαρεστημένα με την ερωτική τους ζωή ή την ανυπαρξία της καθώς και με τα θύματα της πχ. ασθενείς με αφροδίσια νοσήματα. Ευκαιρία λοιπόν να βγουν στην επιφάνεια κάποια απ’ τα αφανή δοκίμια του γυναικείου κινήματος.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΜΊΑ

Μια έμμονη ιδέα στο κίνημα απελευθέρωσης γυναικών είναι η υποτιθέμενη ανάγκη για σεξ. Αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να αντικρούσουμε, να αντιμετωπίσουμε, να απομυθοποιήσουμε διαφορετικά ο αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση είναι καταδικασμένος. Ήδη βλέπουμε κοπέλες, εντελώς απελευθερωμένες στο μυαλό τους,
οι οποίες αντιλαμβάνονται την καταπίεση τους με τρομερή διαύγεια, να προσπαθούν
εσκεμμένα και λίγο υστερικά να γίνουν ελκυστικές στους άντρες. Σε άντρες για τους οποίους δεν τρέφουν σεβασμό, σε άντρες που μπορεί ακόμα και να μισούν, εξαιτίας « μιας βασικής σεξουαλικής και συναισθηματικής ανάγκης ». Το σεξ δεν είναι απαραίτητο για τη ζωή όπως είναι το φαγητό. Μερικοί άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους χωρίς να ασχοληθούν καθόλου με αυτό, συμπεριλαμβανομένων εξαίρετων, ζεστών, ευτυχισμένων ανθρώπων. Είναι μύθος το ότι η έλλειψή του σε κάνει ένα πικρόχολο, μαραμένο, διεστραμμένο άτομο. Σε κάθε περίπτωση πάντως το βαρύ στίγμα της μακροχρόνιας παρθενίας πέφτει πάνω στις γυναίκες, ένα στίγμα κατασκευασμένο από τους άντρες επειδή ο προορισμός της γυναίκας στη ζωή είναι βιολογικός και αν δεν τον εκπληρώνει είναι διεστραμμένη και αφύσικη και « πρέπει να έχει πιάσει αράχνες μέσα της ». Οι άντρες στη χειρότερη περίπτωση κινούν υποψίες ότι είναι εγωκεντρικοί ή ότι φοβούνται το σεξ αλλά δεν κουβαλούν το στίγμα του « αφύσικου ». Η ζωή ενός άντρα κρίνεται με βάση όλα της τα δεδομένα. Ήταν απασχολημένος, μπορεί να σκεφτούν, αφοσιωμένος σε κάτι, ένας σπουδαίος άνθρωπος που δεν μπορούσε να διαθέσει το χρόνο και την ενέργεια για απαιτητικές σχέσεις με γυναίκες. Οι αντάρτες δεν κάνουν σεξ. Τρώνε όταν μπορούν αλλά δεν κάνουν σεξ. Έχουν να κάνουν σημαντικά πράγματα. Πράγματα που απαιτούν όλη τους την ενέργεια. Ο καθένας μας σίγουρα έχει παρατηρήσει περιπτώσεις όπου ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος σε κάτι – αγώνα, δουλειά, σκέψη, συγγραφή – αφοσιωμένος σε σημείο που έτρωγε πρόχειρα και ίσα που κοιμόταν. Αλλά το πρώτο πράγμα που πάει περίπατο είναι το σεξ. Είναι άβολο, χρονοβόρο, ενεργοβόρο και περιττό.
Μας έχουν προγραμματίσει ώστε να λαχταρούμε το σεξ. Το σεξ πουλάει καταναλωτικά αγαθά. Ανεβάζει τη διάθεση και υπόσχεται ένα ίχνος προσωπικής επιβολής σε ένα βαρετό και ρουτινιάρικο κόσμο. Αποτελεί ένα μέσο εξουσίας για τις γυναίκες ( το μοναδικό μέσο που έχουν ). Αντίστροφα αποτελεί επίσης ένα μέσο εξουσίας για τους άντρες, μιας εξουσίας που ασκείται πάνω στις γυναίκες επειδή η σεξουαλική τους επιθυμία απευθύνεται στους άντρες. Φυσικά ελάχιστες γυναίκες είναι στην πραγματικότητα ικανοποιημένες αλλά κατηγορούν το συγκεκριμένο άντρα και τρέφουν αυταπάτες ότι μπορούν να ικανοποιηθούν και ότι αυτή τη νιρβάνα μπορεί να τους τη χαρίσει μόνο ένας άντρας και κανένας άλλος.
Ακόμα, η σεξουαλική ελευθερία είναι η πρώτη ελευθερία που δίνεται σε γυναίκα
και τη θεωρεί πολύ σημαντική γιατί είναι η μόνη που έχει. Συγκρινόμενη με τη
μονοτονία και τους περιορισμούς του υπόλοιπου της ζωής της λάμπει σαν φως
στο σκοτάδι. Αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το σεξ στην πραγματικότητα είναι μια δευτερεύουσα ανάγκη, υπερεκτιμημένη, παρεξηγημένη ( συνήθως αυτό που
θεωρείται σεξουαλική ανάγκη είναι στην πραγματικότητα επιθυμία για χάδια, επιθυμία για αναγνώριση ή αγάπη, επιθυμία να κατακτήσεις, να ταπεινώσεις ή να ασκήσεις εξουσία ή επιθυμία για επικοινωνία ).
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δε χρειαζόμαστε το σεξ, ότι η αγαμία δεν είναι ένα τέρας που πρέπει να πολεμήσουμε αλλά μια κατάσταση που θα μπορούσε να είναι επιθυμητή, προτιμότερη απ’ το σεξ σε πολλές περιπτώσεις. Στο κάτω κάτω είναι αποκρουστικό στ’ αλήθεια να κάνεις έρωτα με έναν άντρα που σε περιφρονεί, σε φοβάται και θέλει να σε έχει υπό του. Δε σου βγαίνει ξινό το σεξ μέσα σε μια ατμόσφαιρα όπου δεν υπάρχει σεβασμός; Οπότε γιατί να σκοτίζεσαι; Δεν το έχεις ανάγκη. Η ερωτική ενέργεια είναι απλά ζωτική ενέργεια και γρήγορα εκτονώνεται αν κάνεις ενδιαφέροντα πράγματα που σε απορροφούν. Η αγάπη, η στοργή και η αναγνώριση μπορούν εύκολα να βρεθούν ανάμεσα σε συντρόφισσες. Η αγάπη αυτή είναι πιο ειλικρινής και ανοιχτή γιατί σε αγαπούν επειδή είσαι ο εαυτός σου και όχι για το πόσο υπάκουη, χαριτωμένη, σέξι και εγωπαθής είσαι. Μια αγάπη στην οποία είσαι πάντα το υποκείμενο κι όχι απλά ένα αντικείμενο, μια αγάπη στην οποία
είσαι πάντα ενεργή κι όχι απλά παθητική. Και αν παρόλα αυτά οι γενετήσιες ορμές σου ακόμα υπάρχουν μπορείς να καταφύγεις στον αυνανισμό. Δεν είναι πιο εύκολο έτσι;
Αυτό δεν είναι ένα κάλεσμα για αγαμία αλλά για αποδοχή της αγαμίας ως μιας
αξιοσέβαστης εναλλακτικής επιλογής που είναι προτιμότερη από τον εξευτελισμό
που παρατηρείται στις περισσότερες σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ αντρών και
γυναικών. Αλλά μόνο όταν αποδεχτούμε πλήρως την ιδέα της αγαμίας θα μπορέσουμε να απελευθερωθούμε. Μέχρι να το πετύχουμε αυτό, μέχρι να πούμε « Ελέγχω το σώμα μου και δεν έχω ανάγκη κανένα αυθάδες αρσενικό με ένα αυταρχικό, αλαζονικό πέος να έρχεται και να καθαρίζει τις σωλήνες μου », οι άντρες πάντα θα επισείουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας τη σοβαρή απειλή ότι θα αποσύρουν το ερωτικό τους ενδιαφέρον για εμάς και ακόμα χειρότερα θα πάψουμε να τους είμαστε ελκυστικές σεξουαλικά. Και αυτή η καταστροφική απόρριψη είναι εντελώς αναπόφευκτη. Αν είσαι σοβαρή και οι άντρες το αντιληφθούν θα πάψουν να σε βρίσκουν ελκυστική. Άμα δεν παίζεις το ρόλο σου στο παιχνίδι, δεν είσαι γυναίκα και ΔΕΝ θα τους προσελκύσεις. Θα είσαι αγάμητη και ακόμα χειρότερα αφύσικη και απειλητική. Θα γίνεις αντικείμενο φόβου, περιφρόνησης και μοχθηρών λασπολογιών από άντρες που γνωρίζεις πολύ καλά ότι θα μπορούσες να καταγοητεύσεις και να
τους παίζεις στα δάχτυλα σου απλά με το να υποδυθείς το ρόλο του θηλυκού,
ακόμα κι από άντρες που σε λάτρευαν στο παρελθόν. Πως είναι αυτό δυνατό;
Προφανώς επειδή δε σε λάτρευαν ποτέ. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια και καλύτερα να το πάρεις χαμπάρι τώρα. Όποτε είναι καλοί μαζί μας δεν είναι καλοί προς εμάς αλλά προς τις δικές τους σολιψιστικές δημιουργίες, τις εκδοχές μας τις οποίες κατασκευάζουν για τους προσωπικούς τους σκοπούς και τη δική τους διασκέδαση και ευχαρίστηση.
Τι αλαζονεία που είναι εκ μέρους μας να αποδεχόμαστε την αγάπη και το θαυμασμό, ακόμα περισσότερο να τα ποθούμε, λες και προορίζονται για εμάς!
Αυτό που λατρεύουν είναι το θηλυκό ιδανικό τους και θα πειραχτούν και θα
θυμώσουν αν χαλάσεις αυτή την εικόνα. Θα στραφούν εναντίον σου σαν να είσαι
άντρας αν δοκιμάσεις να την καταστρέψεις. Αν δεν αποδεχθείς την ιδέα ότι δεν τους χρειάζεσαι, ότι δεν έχεις ανάγκη να κάνεις σεξ μαζί τους, θα είναι εντελώς αδύνατο να τα βγάλεις πέρα και θα είναι απολύτως απαραίτητο να κάνεις διπλή ζωή παριστάνοντας όταν βρίσκεσαι με άντρες ότι είσαι κάτι διαφορετικό από αυτό που γνωρίζεις ότι είσαι. Σε αυτή την περίπτωση η πίεση θα ήταν αφάνταστη και θα μπορούσε να έχει καταστροφική κατάληξη.
Εσείς που έχετε μεγάλο ταλέντο στο να γοητεύετε και να ξεσηκώνετε τους άντρες
και να κερδίζετε τον απόλυτο θαυμασμό και σεβασμό τους, πρέπει να είστε πρόθυμες να τα παρατήσετε όλα αυτά. Πρέπει να δεχτείτε με προθυμία το ότι θα πάψουν να έλκονται από εσάς, το ότι μπορεί ακόμα και να σας βρίσκουν απωθητικές, το ότι θα πάψουν να σας σέβονται, το ότι θα σας περιφρονούν, το ότι θα πάψουν να σας θαυμάζουν και ότι ακόμα μπορεί να σας θεωρούν αφύσικες, διεστραμμένες και ανώμαλες. Όλοι αυτοί οι άντρες που ήταν τόσο προστατευτικοί θα προσπαθήσουν να σας καταστρέψουν, να σας μαχαιρώσουν πισώπλατα, θα χρησιμοποιήσουν κάθε δόλιο μέσο για να σας εκδικηθούν επειδή τους απειλήσατε.
Επειδή διαπράξατε το τρομερό έγκλημα του να μην υπακούσετε στο φύλο τους,
επειδή τολμήσατε να είστε ο εαυτός σας ( βάζοντας τις ανάγκες σας μπροστά απ’
τις δικές τους ), επειδή ξεφύγατε απ’ το ρόλο σας, επειδή απορρίψατε τους πλαστούς σεξουαλικούς διαχωρισμούς που κάνουν τον καθένα τους να αισθάνεται άντρας.
Αν δε φέρεσαι σα γυναίκα δε βλέπει τον εαυτό του ως άντρα αφού η σεξουαλική του ταυτότητα εξαρτάται από τις διαφορές και έτσι αισθάνεται στην ουσία ευνουχισμένος. Μην περιμένεις καμία αγάπη, καμία επιθυμία, κανένα έλεος απ’ αυτό τον άντρα. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένη τότε για το ότι όχι απλά δε θα είσαι ελκυστική αλλά στην πραγματικότητα θα απωθείς σεξουαλικά τους περισσότερους άντρες συμπεριλαμβανομένων πιθανώς όλων των αντρών που τώρα θαυμάζεις.
Έχουμε περάσει πολλά χρόνια μαθαίνοντας πως να είμαστε γοητευτικές στους άντρες, σε όλους τους άντρες, είτε ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα γι’ αυτούς είτε όχι. Ντυνόμαστε, περπατάμε, γελάμε, κουβεντιάζουμε, κουνάμε τα χέρια μας και τα κεφάλια μας, καθόμαστε, μιλάμε και όλα αυτά με έναν προσεχτικά σχεδιασμένο τρόπο ώστε να έχουν θηλυκότητα και γοητεία. Έχουμε ανάγκη να θεωρούμαστε γοητευτικές ακόμα κι από άντρες που μας είναι βαρετοί ή απωθητικοί, από αγνώστους που μπορεί να προσπαθούν να μας ψωνίσουν. Μας πιάνει τρόμος μη φανούμε αγενείς και απωθητικές ακόμα και στο πιο αηδιαστικό σκουλήκι. Τα σκουλήκια όλα πρέπει να τα κάνουμε πέρα ευγενικά με έναν τρόπο που να αφήνει τα εγώ τους απείραχτα και κατά συνέπεια να τα αφήνει με καλή εντύπωση για εμάς.
Είναι τόσο σημαντικό να είναι η εικόνα μας αρεστή που είμαστε πρόθυμες να
ανεχθούμε το γεγονός ότι είναι ψεύτικη, διαστρεβλωμένη, ότι μας αγαπάνε για τις
αδυναμίες μας ή για ιδιότητες που δεν έχουμε καθόλου και ότι αρνούνται ή
γελοιοποιούν τις δυνάμεις μας. Αν είναι να απελευθερωθούμε πρέπει να απορρίψουμε την ψεύτικη εικόνα που κάνει τους άντρες να μας αγαπούν και αυτό θα κάνει τους άντρες να πάψουν να μας αγαπούν. Αν αυτό δε μπορούμε να το αποδεχτούμε θα καταρρεύσουμε με το πρώτο βλέμμα φόβου και αηδίας ή σίγουρα με το πρώτο βλέμμα τέτοιου είδους από έναν άντρα που αγαπάμε και θαυμάζουμε.
Στο τέλος φυσικά θα πάψουμε να αγαπάμε και να θαυμάζουμε τέτοιους άντρες. Θα περιφρονούμε τους άντρες που δείχνουν ότι δε μπορούν να μας αγαπούν γι’ αυτό που είμαστε, τους άντρες των οποίων τα εγώ τους απαιτούν ψέμματα. Θα είναι ένας λιγότερο φιλικός κόσμος αλλά δεν θα υπάρχει επιθυμία χωρίς ανταπόδοση. Αυτό που πραγματικά επιδιώκουμε είναι να μας αγαπάνε γι’ αυτό που είμαστε και αν κάτι τέτοιο είναι αδύνατο γιατί να ενδιαφερόμαστε για την αγάπη στο κάτω κάτω;
Οι φίλοι και οι εχθροί θα πάρουν θέσεις ξεκάθαρα και οι φίλοι θα είναι αληθινοί
φίλοι και οι εχθροί δε θα μπορούν να κρυφτούν πίσω από την ψεύτικη καλοσύνη – ούτε θα έχουμε την υποχρέωση να τους γλείφουμε. Ας βάλουμε ένα τέλος σ’ αυτή τη διαρκή ανακατασκευή των εαυτών μας σύμφωνα με τις απαιτήσεις του αρσενικού εγώ! Ας είμαστε ο εαυτός μας και καλά ξεκουμπίδια σε εκείνους που θα μας βρουν τότε απωθητικές!

Posted in φεμινισμός | Tagged